ASYSTA PARAFIALNA

Przeglądając kolejne karty historii naszej parafii nie odnaleziono dokładnej daty powstania asysty, ale śledząc historie innych asyst parafialnych można się domyślać, że sięga ona początków powstania parafii pw. Matki Boskiej Królowej Polski. Kto był pierwszym założycielem i prezesem dokładnie nie wiadomo, ale po wielu zasłużonych osobach, które działały w asyście parafialnej można historie jej zacząć od 1920 roku. Obecnie asysta liczy około 30 członków.

Nasza działalność w parafii polega przede wszystkim na uświetnianiu wszelkich uroczystości i procesji, a w szczególności na noszeniu chorągwi i szarf do nich, sztandarów, poduszek, różańca, baldachimu, latarenek, podtrzymywaniu kapłana idącego z Najświętszym Sakramentem. Poza tym: uczestniczymy z chorągwią w uroczystościach odpustowych w innych parafiach, na pogrzebach naszych członków i ich rodzin, zapraszamy inne asysty do udziału w naszych parafialnych uroczystościach odpustowych (organizujemy dla nich tradycyjny poczęstunek) ,ubieramy ołtarz na uroczystość Bożego Ciała.

Tak oto wygląda nasza służba Panu Bogu. Jeśli chcesz i możesz robić „coś więcej dla Zbawiciela”, a ten rodzaj posługi Ci odpowiada, przyjdź do nas – czekamy na Ciebie. Zapraszamy!

MINISTRANCI

Chyba każdy wie o kogo chodzi, słysząc słowo MINISTRANT? Nierozłącznie kojarzy się ono z chłopcem ubranym w białą komżę, który pomaga kapłanowi w czynnościach liturgicznych podczas Mszy Świętej lub innych Nabożeństw. Także w naszym parafialnym kościele są ministranci. Ale od kiedy? Tego żaden z nas nie pamięta, ale domyślamy się, że od początku istnienia parafii. Zapewne liczba ministrantów zmieniała się z roku na rok. My wiemy tylko tyle, że po I komunii przybywa kandydatów, którzy są dobrego ducha – ale słabego ducha i potem zapał słabnie. Serdecznie zapraszamy do tej zaszczytnej służby liturgicznej.

ZATEM LICZYMY NA NOWYCH OCHOTNIKÓW!

Nasi ostatni opiekunowie:
Ks. Leszek Skwarka
Ks. Mikołaj Chorzyński
Ks. Sylwester Markowiak

KOMŻA – biała, luźna, długa do kolan szata z szerokimi, prostymi rękawami; używana w Kościele katolickim przez duchownych i osoby świeckie (tu ministrantów) podczas pełnienia czynności liturgicznych; powszechna od XIV w.

Święty DOMINIK SAVIO– patron ministrantów
Niedaleko od Turynu, w wiosce Riva di Chieri, żyło dwoje małżonków – Karol Savio, rzemieślnik i Brigita Gajato, wiejska krawcowa. Bóg okazał im swoją miłość i błogosławieństwo, zsyłając 2 kwietnia 1842 r. niezwykłe dziecię. Rodzice nadali mu imię Dominik, co z języka łacińskiego tłumaczy się jako przynależny Panu. I rzeczywiście okazało się, że od początku należał on całkowicie do Boga; nigdy nie opuszczał pacierza i przed jedzeniem czynił znak krzyża. Ojciec Dominika, nie znajdując pracy, przeniósł się wraz z całą rodziną do Murialdo, gdzie pięcioletni Dominik nauczył się służyć do mszy.

W szóstym roku życia zaczął uczęszczać do szkoły, wykazując od pierwszych chwil niezwykłą inteligencję i nadzwyczajną pilność. Dominik nigdy nie sprzeczał się z kolegami. Zawsze umiał swoim ujmującym uśmiechem zachęcić wszystkich do dobrego. Niezapomnianym dniem dla każdego dziecka jest dzień pierwszej Komunii. Dominik przyrzekł tego dnia Panu Bogu i sobie prowadzić życie jeszcze szlachetniejsze i pobożniejsze. Nauczyciel Dominika postanowił powierzyć swego wzorowego ucznia Księdzu Bosko, prowadzącemu zakład wychowawczy dla chłopców. Wielki wychowawca i przyjaciel młodzieży zdumiał się, odkrywając tak wielką cnotę i niezwykłą subtelność w ubogim dziecku wiejskim. Widząc, że Dominik pragnie dalej się uczyć, chciał się przekonać o jego zdolnościach. Dał mu więc książeczkę i polecił nauczyć się jednej strony do rana następnego dnia. Dominik po ośmiu minutach stanął z powrotem przed księdzem Bosko i wyrecytował zadany mu tekst. Dominik w zakładzie księdza Bosko wykonywał wszystko z wielką uwagą i pilnością.

W niedzielę, po kazaniu na temat bycia świętym, chłopiec chodził bardziej zamyślony i mniej wesoły. Na pytanie księdza czy nic mu nie dolega, odpowiedział: „Czuję pragnienie i potrzebę stania się świętym. Nigdy nie myślałem, że to mogłoby być rzeczą łatwą. Muszę bezwzględnie stać się świętym. Nie wiem tylko, jak mam to zrobić?” Myśl o dążeniu do świętości już go odtąd nigdy nie opuściła. Dominik, czytując życiorysy świętych, zapragnął ich naśladować w praktykowaniu większych umartwień. Pewnego ranka zdziwili się przełożeni, nie widząc Dominika wśród chłopców wracających z mszy. Ksiądz Bosko udał się do kościoła. Za głównym ołtarzem Dominik w nieruchomej postaci z oczami utkwionymi w tabernakulum adoruje Jezusa! Nie zareagował wcale na głos nauczyciela. Chłopiec siedem godzin trwał w ekstatycznej rozmowie z Jezusem.

Wskutek dotkliwego zimna zaczął poważnie zapadać na zdrowiu. W domu, po czterech dniach leczenia pod kierunkiem lekarza, zdawało się, że choroba została przezwyciężona. Ale Dominik poprosił o Komunię Świętą i Ostatnie Namaszczenie. Pod wieczór zasnął, a kiedy się obudził, rzekł do ojca: „Tatusiu, czytaj mi modlitwy z okazji Ćwiczenia dobrej śmierci z książeczki napisanej przez księdza Bosko.” Ojciec czytał przez łzy. W pewnym momencie Dominik rzekł: „Do widzenia ojcze, do widzenia! O, jakie piękne rzeczy ja widzę!” Było to 9 marca 1857 r. Dominik liczył sobie zaledwie 15 lat. Podczas Roku Świętego 1950 Papież Pius XII ogłosił go błogosławionym, a 12 czerwca 1954r. w Roku Maryjnym zaliczył go w poczet świętych.

Święty Dominiku Savio – módl się za nami!

III Zakon ŚW. FRANCISZKA

III Zakon św. Franciszka powstał w 1221 r. w chwili zatwierdzenia Reguły Memoriale Propositi, jako zaakceptowanej przez Kościół formy życia grup pokutników franciszkańskich (Braci i Sióstr od Pokuty). Przyjmuje się, że pierwszymi franciszkanami świeckimi (tercjarzami) byli bł. Luchezjusz z Pogibonsi i jego małżonka Buonadonna. Z biegiem czasu niektóre wspólnoty (kongregacje) Franciszkańskiego Zakonu Świeckich (III Zakonu św. Franciszka) podjęły życie wspólnotowe, we wspólnotach męskich lub żeńskich, składając śluby zakonne. W ten sposób powstawały zgromadzenia zakonne oparte o Regułę III Zakonu św. Franciszka. Odnowioną Regułę Franciszkańskiego III Zakonu Regularnego zatwierdził Ojciec Święty Jan Paweł II w dniu 8 grudnia 1982 roku. Niektóre zgromadzenia zakonne nie wywodziły się ze wspólnot FZŚ, lecz od początku powstały w oparciu o regułę III Zakonu św. Franciszka. Część męskich zgromadzeń zakonnych połączyło się tworząc nowy zakon – III Zakon Regularny (TOR). Przy parfii MB Królowej Polski do wspólnoty trzeciego zakonu przynależy 15 osób, które regularnie spotykają się na modlitwie.

 

Parafialny Zespół CARITAS

Parafialny Zespół „Caritas” przy parafii pw. Matki Boskiej Królowej Polski został powołany z inicjatywy ks. Proboszcza kanonika Mariana Mękarskiego w 2010 roku. Obecnie liczy 14 osób a przewodniczą mu Wiesław Wieteska i Anna Filip. Spotkania odbywają się regularnie raz w miesiącu, a w miarę potrzeby – częściej. Działalność Parafialnego Zespołu „Caritas” skupiona jest na następujących zadaniach:

* dystrybucja żywności rodzinom potrzebujących pomocy
* przygotowywanie paczek żywnościowych w okresach świątecznych dla rodzin w trudnej sytuacji życiowej
* organizowanie pomocy dla ludzi w sytuacjach „losowych”

W 2011 roku Parafialny Zespół Caritas pomocą objął ok 300 osób

 

Ruch ŚWIATŁO – ŻYCIE

Jednym z ruchów odnowy Kościoła, jakie wyznaczyła nauka Soboru Watykańskiego II, jest Ruch Światło – Życie, którego znakiem jest starochrześcijański symbol fos – zoe. Są to greckie słowa „światło” oraz „życie”, splecione literą omega, które razem tworzą krzyż. Ruch ten zrzesza w swoich szeregach zarówno dzieci, młodzież, dorosłych jak również kapłanów, zakonników i zakonnice oraz członków instytutów świeckich i rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół, czyli ludzi najróżniejszych – pod względem wieku i powołania. Ruch Światło – Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan oraz wspomaga odnowę Kościoła poprzez przekształcanie parafii we wspólnoty wspólnot. W parafii działają wspólnota Oazy Nowego Życia i Domowego Kościoła.

 

Wspólnota ŻYWEJ RÓŻY

Żywy Różaniec jest wspólnotą osób, które codziennie modlą sie odmawiając różaniec. Wspólnota ta odpowiada kształtowi samej modlitwy różańcowej, która polega na rozważaniu 20 tajemnic z życia Jezusa i Maryi przy jednoczesnym odmawianiu przy każdej tajemnicy modlitwy Ojcze nasz (x 1), Zdrowaś Maryjo (x 10) i Chwała Ojcu (x 1).
Każda Żywa Róża składa się z 20 osób, a każda z nich odmawia codziennie przynajmniej jedną tajemnicę różańca. Koniecznie jednak tę, która zostaje powierzona do rozważania i odmawiania raz w miesiącu, przy tzw. zmianie tajemnic. Przy tej zmianie, co miesiąc, wszystkim członkom przydziela się nowe tajemnice do odmawiania, w taki jednak sposób, aby w jednej Żywej Róży były każdego dnia odmówione wszystkie tajemnice. Tak więc, nawet, gdy poszczególni członkowie Żywej Róży odmawiają dziennie tylko jedną tajemnicę, to w całej Róży rozważany jest cały różaniec, czyli wszystkie części i tajemnice. Przy dokonywaniu zmian uważamy, żeby co miesiąc każdy uczestnik tej modlitwy miał do rozważenia kolejna tajemnicę. Bardzo istotne jest również to, że wszyscy członkowie Róży modlą się w tej samej intencji, która jest również zmieniana co miesiąc. W parafii Bedoń jest 6 wspólnot Żywej Róży codziennie trwających na modlitwie.

 

Koło przyjaciół RADIA MARYJA

Koło powstało 13 maja 1998 r. Opiekunem duchowym Koła od początku jego istnienia był ks. kan Marian Mękarski – obecnie jest Proboszcz ks. Włodzimierz Kujawin. Do Koła należy obecnie 41 osób. Trzynastego dnia każdego miesiąca uczestniczymy we Mszy Świętej w intencji naszej Ojczyzny, Ojca Świętego i Radia Maryja. Po każdej takiej Mszy Św. odbywają się spotkania formacyjne, na których omawiamy sprawy bieżące z działalności Koła, rozprowadzamy książki religijne i czasopisma, przeprowadzamy prelekcje.
W każdy czwartek podczas adoracji Najświętszego Sakramentu bierzemy udział w modlitwie różańcowej.
Charakterystyka działalności Koła:

  • organizujemy pielgrzymki do Torunia (w grudniu każdego roku) na uroczystości kolejnych rocznic powstania Radia Maryja;
  • organizujemy pielgrzymki do Częstochowy na Jasną Górę (w lipcu każdego roku) na ogólnopolskie spotkania Rodziny Radia Maryja;
  • współorganizujemy uroczystości patriotyczne w święta narodowe (3 maja, 15 sierpnia i 11 listopada każdego roku) w miejscu pamięci narodowej przy naszym kościele;
  • przygotowujemy spotkania opłatkowe Koła (w styczniu każdego roku), na których obecny jest nasz opiekun – ks. Proboszcz , ks. Senior, ksiądz wikary i zaproszeni goście. W czasie tych spotkań prezentujemy programy słowno – muzyczne o tematyce Adwentu i Bożego Narodzenia;
  • organizujemy spotkania religijne dla naszych parafian (np. spotkanie wielkopostne „Krzyż naszą nadzieją” – 2009 r., „Rodzinny Pacierz” – 2010 r., spotkania patriotyczne, wyświetlamy ciekawe filmy religijne;
  • organizujemy wyjazdy na uroczystości w Polsce (beatyfikacja księdza J. Popiełuszki w Warszawie, I rocznica tragedii smoleńskiej w Warszawie, poświęcenie Wotum Narodu w Częstochowie na Jasnej Górze; wyjazdy na „marsze” i odpusty;
  • odwiedzamy mieszkańców Domu Pomocy Społecznej w Wiśniowej Górze przedstawiając im programy poetycko – muzyczne;
  • aktywnie uczestniczymy w życiu naszej parafii i diecezji.